| Steun Yasap |
> PayPal: info@yasap.nl
> Verkoop weefkaarten en andere producten
Actueel |
Geproduceerd door:
Millenniumdoelen |
Ontwikkelingen Yasap / Vrijwilliger Rianne (nieuwsbr 2, 3, 4, 5)
Samenvatting van nieuwsbrieven van vrijwilliger Rianne. Rianne is sinds eind mei 2009 werkzaam in het kindertehuis van Yasap op West-Timor.
Uit de brief van 1 november 2009
We zijn in deze maand opnieuw naar Benu geweest, waar al veel veranderd is. Ik vind het wel interessant om naast het werken op de kleuterschool en in het kindertehuis nu ook meer te leren over de andere programma’s waar Yasap aan werkt, zoals het landbouwprogramma in Benu (microkrediet / ecotoerisme) en gezondheidszorg. Nu het spreken van de taal ook steeds makkelijker gaat kun je er ook meer over vragen en meedenken. Ik was al eens eerder in Benu geweest, maar ik herkende het nu bijna niet terug. Het hele land is ‘schoongemaakt’ en er zijn inmiddels 100 bananenbomen geplant. Dit was een heel werk, omdat de grond erg hard is. Per persoon konden ze maar 2 gaten graven per dag. De mensen uit het dorp worden ook betrokken bij het werk. Terwijl we er rond liepen kwamen er verschillende mensen even kijken. Ze vinden het erg bijzonder hoe Yasap het nu voor elkaar heeft gekregen dat op het hele land water stroomt d.m.v. het maken van irrigatiekanalen.
Een paar weken geleden al eens meegeweest om met een van de ouders van de kinderen te praten. Wel indrukwekkend als je ziet hoe eenvoudig de mensen hier leven. Geen electriciteit, stromend water en vaak maar 1 ruimte waar meerdere mensen samen in leven. Kippen, katten etc. lopen gewoon rond in huis. Eenmaal aangekomen bleek de moeder ’s morgens al vertrokken te zijn om water te halen en het was niet duidelijk wanneer ze terug zou komen. De kinderen zijn dan alleen thuis en één van de meisjes, een jaar of 9, begon alvast maar wat rijst te koken voor haar en haar zusje.
In het kindertehuis samen met Yvonne sexuele voorlichting gegeven aan de kinderen. We hebben dit in verschillende leeftijdsgroepjes gedaan. Eerst de jongste kinderen vanaf een jaar of 9/10, daarna de kinderen van de middelbare school en als laatste de oudste kinderen. Van te voren met de staf overlegd hoe we het het beste aan konden pakken en wat we wel en niet konden (lees: mochten) vertellen. In het begin werd er nogal terughoudend gereageerd. Het is nog erg een taboe en ze zijn volgens mij ook een beetje bang dat je alleen maar moeilijke vragen krijgt. Ik had zelf verwacht dat de kinderen erg verlegen en gesloten zouden zijn, maar dat viel me heel erg mee. De kinderen waren heel nieuwsgierig en vonden het boek dat we erbij gebruikten uit Nederland erg grappig, wat het eigenlijk heel gezellig maakte. De kinderen durfden ook vragen te stellen en de volgende dag waren er kinderen bij die het boek nog een keer wilden bekijken of nog iets wilden vragen of ergens mee zaten.
Een paar weken terug ging ik mee naar een andere kleuterschool en daar zag ik dat de juf één van de werkjes ook had gemaakt bij haar in de klas. Dit was wel heel erg leuk om te zien en ze willen dus graag ideeen van je overnemen. Ze hebben ook gevraagd of ik de volgende keer meekom als ze als kleuterjuffen bij elkaar komen om nieuwe voorbeelden te laten zien.
De Engelse lessen gaan ook nog steeds door. Het was wel leuk om te merken toen Yvonne hier kwam, dat een aantal kinderen in het Engels vragen aan haar gingen stellen. Ze vonden dit nog wel moeilijk, maar ze durfden het wel. In het begin vonden ze het ook eng om iets op het bord te moeten schrijven, bang om het fout te doen. Maar nu willen ze allemaal wel naar voren komen.
Ik geef vooral basis engels en herhaal de oefeningen ook regelmatig. Op school krijgen de kinderen al op een veel hoger niveau engels, maar daar begrijpen ze niets van. Als ik ze help met hun engelse huiswerk, weten ze soms niet wat de opdracht is of ze moeten vragen beantwoorden over een verhaal. Soms hebben ze het boek dan niet, of er staan fouten in. Ook wordt er door de leerkrachten regelmatig verkeerd op het bord geschreven.
Uit de brief van 9 september 2009
Ondanks de warmte heb ik het hier erg naar mijn zin! Ik voel me hier al aardig thuis. Je leert de kinderen steeds beter kennen en het contact wordt alleen maar beter. Ook met de staf van Yasap. Het spreken en begrijpen van de taal gaat ook goed.
Mijn dag begint nog steeds om 5 uur met een controlerondje in het kindertehuis. Tot nu toe heb ik me nog maar 1x verslapen, dus dat is netjes dacht ik. 's Avonds lig ik er al wel om 9 uur in, want het zijn lange dagen die je maakt. Nu ik er wat langer ben, kan ik de kinderen ook meer op hun gedrag aanspreken en let ik erop of iedereen zijn taken doet. Met 20 kinderen in het kindertehuis is het belangrijk dat iedereen zich aan de regels houdt en dat de taken eerlijk verdeeld zijn. Gelukkig heb ik nog nooit echt streng hoeven zijn.
Op de kleuterschool is dat wel anders. Ze zien er allemaal erg lief uit, maar ze zijn erg ondeugend! In het begin kun je de namen van de kinderen nog niet allemaal onthouden, dus als je iemand wilt aanspreken op zijn gedrag, is hij of zij al weer een paar meter van je vandaag. En hoort je dus niet (of wil je niet horen, dat kan natuurlijk ook). Sinds een paar weken worden de kinderen aan het begin van de dag in groepje verdeeld en werk ik ook met een groepje kinderen. Dit is erg leuk om te doen. We doen taal- of rekenoefeningen of de kinderen mogen tekenen / knutselen. Het niveau van de kinderen is wel erg verschillend. De één kan de aandacht er goed bijhouden, terwijl de ander het na 2 minuten kleuren wel bekeken heeft. Je moet dus steeds erg creatief zijn om iedereen er bij te houden. Maar gelukkig gaat dit steeds beter, ook omdat het spreken van de taal steeds makkelijker gaat.
De Engelse lessen gaan ook goed. Een aantal kinderen praten elke dag wel spontaan wat Engels. Als we bijvoorbeeld aan het eten zijn, zegt er opeens één: 'I love chicken!' of wanneer ik naar bed ga: ' Goodnight, see you tomorrow!' Dit is wel grappig en het is leuk om te merken dat de kinderen plezier hebben in de lessen.
Op zaterdag ga ik vaak met de kinderen naar het kantoor om met de computer te oefenen. Ik heb een aantal cdroms meegenomen uit Nederland met spelletjes, taal- en rekenoefeningen, Engels en aardrijkskunde. Stef en Debby zijn vrij in het weekend, dus we kunnen dan alle 3 de computers gebruiken. Wel leuk om te zien hoe snel ze het oppakken met de muis en het toetsenbord. Zelfs de kinderen van 6 jaar lukt het al om alleen een spelletje te spelen.
Uit de brief van 27 juli 2009
De laatste dag op de kleuterschool mochten de ouders meekijken en kregen de kinderen hun rapport. Zo rond de 12 kinderen van de groep mogen straks naar de basisschool, de anderen blijven nog een jaartje. De beste 10 kinderen van de klas kregen een slendang om met daarop hun score 1e, 2e of 3e van de klas en een cadeautje. Prestatie is hier erg belangrijk en er wordt veel nadruk op gelegd. Wel sneu voor de andere kinderen die niks krijgen.
Veel van de kinderen in het kindertehuis zaten bij de ‘top 10’ en er waren zelfs een paar kinderen de beste van de klas.
De kinderen waren vrij van school, maar moesten wel gewoon meehelpen in en rond het kindertehuis, dus zomervakantie zoals de kinderen in Nederland hebben kennen ze hier niet. Ramen lappen, hout halen, sirammen, op de sawa werken, meehelpen met koken, cake bakken en andere klusjes. Gelukkig was er ook tijd om te spelen en heb ik activiteiten met de kinderen kunnen doen. We hebben o.a. taal- en rekenspelletjes gedaan (kwispel, sommenbingo), waterspelletjes op het volleybalveld (water over het hoofd doorgeven, hindernisbaan), balspelen, een speurtocht met engelse opdrachten, concentratiespelletjes (doorfluistertje / liften) en geknutseld. De kinderen vinden eigenlijk alles leuk wat je bedenkt en soms leren ze de spelletjes aan de kinderen van hun klas. Als we gaan knutselen vraag ik me elke keer weer af of de oudste kinderen het niet te kinderachtig vinden of de jongens misschien niet stoer genoeg, maar dat is tot nu toe nog niet gebeurd. Hier op Timor krijgen de kinderen zodra ze naar de basisschool gaan geen creatieve vakken meer en mag er alleen nog maar gespeeld worden op het schoolplein.
De bijlessen gingen in de vakantie ook gewoon door. Met engelse les hebben de kinderen allemaal een ‘fotolijstje’ van zichzelf gemaakt waarbij ze zich in het Engels voorstellen. Ze zijn erg leuk geworden en hangen nu op het prikbord in de aula. Twee pabostudenten uit Jakarta kwamen ook helpen in de vakantie en hebben een aantal lessen gegeven. Zij leren op hun opleiding ook om spelenderwijs les te geven.
Een tijdje terug hebben de kinderen allemaal een brief gekregen van leerlingen van de Boerhaaveschool in Groningen. In de vakantie hebben de kinderen allemaal een brief teruggeschreven en daarna was het mijn beurt om ze in het Nederlands te vertalen. Alle kinderen mochten hun brief zelf typen op de computer. Een aantal kinderen van rond de 15 hadden dit nog nooit zelf gedaan en vonden dat erg leuk. Wel vinden ze het moeilijk om een spontane brief te schrijven, ze schrijven al snel over hetzelfde of ze schrijven hun cijfers over uit hun rapport.
Afgelopen woensdag was ik hier al weer 2 maanden en ik ben inmiddels aardig gewend. Ik vind het erg leuk om met de kinderen te werken en ook met de staf van Yasap kan ik over alles wat ik zie en meemaak praten. Toch gebeurt er elke dag nog wel iets waar ik van sta te kijken. De Indonesische cultuur en tradities zijn heel anders dan de Nederlandse en er zijn regelmatig situaties die ik niet begrijp, waar ik om moet lachen, gefrustreerd van wordt, geen geduld voor heb, boos om wordt en soms heb ik geen idee hoe ik me moet voelen:
- Als je de kinderen aanspreekt op hun gedrag, waarom ze iets gedaan hebben wat niet mag, krijg je geen antwoord. Van Mira hoorde ik dat het hier de gewoonte is dat wanneer de kinderen stout zijn de ouders praten en de kinderen moeten zwijgen. Ze mogen niks terug zeggen. Maar ik wil graag de reden weten waarom ze iets gedaan hebben en als ze niks terug zeggen kom ik daar natuurlijjk nooit achter.
- De meeste mensen zijn hier christelijk en gaan naar de kerk, maar daarnaast geloven ze ook in geesten. Af en toe vliegt hier een zwarte vogel rond (die ik nog niet heb gezien), maar daarvan geloven ze dat dat een boze geest is en de kinderen zijn er erg bang voor. Ook geloven ze dat wanneer ze ziek zijn of de rijst niet goed groeit dit door slechte geesten komt die ’s nachts rondspoken.
Uit de brief van 21 juni:
Vanaf half 8 tot 10 uur werk ik op de kleuterschool, deze staat op het terrein van Yasap. Een leuk schooltje en ik kan het goed vinden met de leraressen. Ze zijn erg aardig en lieten de eerste week al direct zien hoe ze werken, welke methodes ze gebruiken etc. Ook hier werken ze met thema’s en verder natuurlijk zingen, spelen, werkbladen maken etc.
Rond 11 uur is er dan bijles rekenen of schrijven voor de jongste kinderen van het kindertehuis. Dit wordt gegeven door Emma en ik help haar daarbij. Om 12 uur, half 1 komen de oudste kinderen terug van school en gaan we eten. Na het eten is het tijd voor mijn middagslaapje en daar ben ik dan ook wel aan toe.
Om 16.00 uur wordt ik (meestal) uitgerust wakker en zijn de kinderen al weer aan het helpen in de tuin of in de keuken. Ik help de kinderen wat bij hun huiswerk of geef engelse les. ’s Avonds na het eten nog wat tv kijken, beetje schrijven en dan op tijd erin, want de volgende dag gaat de wekker weer vroeg.
Na alle boodschappen doorgereden naar het kantoor van een andere stichting en kennisgemaakt met de mensen daar. Deze stichting geeft Hiv/aids voorlichting en Yasap werkt met hun samen. We reden daarna door naar een ander dorpje om een zieke man met TBC te bezoeken. Hij zou een vaccinatie gekregen hebben tegen TBC en Stef en Debby gaan dan langs om te kijken hoe het gaat. Ik wist van te voren dat deze man erg ziek was, maar schrok toch toen ik hem zag. Vreselijk mager, een ingevallen gezicht en grote ogen, wel moeilijk om te zien. Helemaal moeilijk was het om te horen dat deze man de vaccinatie niet had gekregen, maar was afgescheept met een potje pillen. Als hij de vaccinatie niet snel krijgt, zal hij binnenkort kunnen overlijden.
De kleuterschool: de kinderen leren al rekenen en lezen als voorbereiding op de basisschool, liedjes / gedichtjes etc. moeten uit het hoofd worden geleerd, als de kinderen mogen vertellen over wat ze thuis hebben gedaan moet dit in de juiste volgorde. Als ze wat vergeten, worden ze hier op aangesproken. Er is dus niets spontaans aan. Elk kind vertelt hetzelfde. De kinderen zitten in niveaugroepjes, maar in plaats van dat de aandacht gaat naar de kinderen in het laagste groepje worden alle vragen gesteld aan het beste groepje. De kinderen die niet mee kunnen komen, kunnen het bord ook niet goed zien en zullen zo nooit beter leren schrijven / rekenen. Ze gaan uit verveling dan ook maar wat tekenen in hun schrift, wat logisch is....Als je het niet bij kan houden heb je pech, dit zal op de basisschool en middelbare school niet anders zijn.
Waar ik ook aan moet wennen is dat de kinderen de hele tijd om zich heen meppen en elkaar knijpen. Soms worden ze er wel op aangesproken door de juf maar vaak ook niet. In de pauze blijven de juffen binnen dus is er ook geen toezicht. Verder zijn ze erg wild met boekjes en speelgoed. Als het spelen is afgelopen wordt alles in de kast gegooid en klaar, overal losse puzzelstukjes.