Nieuwsbrief  3, Linda – YASAP, december 2009

Thuiskomen in Noelbaki   Wat zal ik schrijven? Ik heb al zoveel gezien, gehoord en ervaren! Ik vertel je over: een hartelijke ontvangst, de kennismaking met kleine en grote lieve mensen, de dagelijkse bezoeking van 5 uur opstaan, 1088 keer memory spelen, traaaag internet, onbetrouwbare electriciteit, rijst oogsten, lezen op het terras, de bloedhitte, steeds beter Indonesisch leren spreken èn verstaan, een leuk contact met mijn duo-vrijwilligster, en nog veel meer. Ik vertel je over mijn ervaringen met de verschillende programma's. Nu ik hier zit, ben ik betrokken bij alle programma's. Het is niet mogelijk hier te leven en me alleen bezig te houden met gezondheidszorg en landbouw. Hoewel dat wel de hoofdmoot blijft.

Gezondheidszorg Sinds twee weken voor mijn komst, is Desy in dienst van YASAP. Desy is verpkleegkundige en verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het gezondheidsprogramma. Ze pakt het goed aan. We richten ons eerst op drie doelgroepen:

1. zwangere vrouwen en kinderen tot 5 jaar
2. kinderen op de basisschool
3. kinderen op het voortgezet onderwijs

Het doel is in de eerste plaats: bevorderen van persoonlijke hygiene. In november bezochten we 4 basisscholen. Leuk voor mij, kon ik daar direct even kijken. Desy vertelde over handenwassen en tandenpoetsen. Natuurlijk mochten de kinderen meedoen.

Een heel andere aanpak dan het onderwijs hier, dat is vooral tuli-menulis (overschrijven) Huiswerk: schrijf de tafels van 1 t/m 25 op.

We zijn bezig met plannen voor een vervolg. Later zijn we op bezoek geweest bij een posiandu, een consultatiebureau voor zwangere vrouwen en kinderen tot 5 jaar. Dit zie je dus wel eens op televisie. Een gebouwtje van golfplaten en rieten matten langs de kant van de weg, waar veel mensen zitten te wachten en te praten. In het gebouwtje worden kinderen gewogen en gemeten. De verpleegkundige geeft temidden van al het stof ook injecties. Ons bezoek was vooral gericht op kennismaken en vrouwen warm maken voor het bezoeken van onze informatiebijeenkomst.

Landbouw YASAP heeft ± 70 km verderop 2 ha grond gekocht. De bedoeling is deze grond commercieel te exploiteren, zodat het kindertehuis op den duur kan worden bekostigd uit deze bron. Voordat het zover is, is er nog een lange weg te gaan. We richten ons eerst op de ontginning van de grond voor landbouw en het opbouwen van een netwerk met de samenleving.

Ik heb een plattegrond van de locatie gemaakt. Een warm werkje, want niet vlak en veel takken en bladeren om over te struikelen. Ik was ook wel een beetje bang om een slang te ontmoeten, wat gelukkig niet gebeurde.

's Nachts  heb ik in het huis van de Toko Adat, de dorpsoudste, geslapen. Een belevenis op zich. Daar was ik echt een gast. Ik moest bijvoorbeeld beginnen met koffiedrinken, omdat ik de koffie te heet vond, bleef iedereen wachten totdat ik begon te drinken. 's Avonds, in het pikkedonker, onder begeleiding van 3 mensen naar de wc 25 meter verderop. Gelukkig hoefde ik 's nachts niet weer......

Kleuterschool  YASAP heeft een eigen kleuterschool voor kinderen uit het tehuis en voor de kinderen uit het dorp. Stef en Debby, het managersechtpaar, vroeg mij om te observeren en te adviseren. Debby geeft zelf al jaren les op de kleuterschool en wil heel graag leren.

Het was erg leuk om te doen. Ik heb vooral genoten van de motivatie van de juffen om op deze kleuterschool te werken. Ze willen het vooral anders doen dan op de reguliere scholen: een positieve benadering en actief lerende kinderen. Ik merk dan toch duidelijk een cultuurverschil. Wat wij onder actief lerende kinderen verstaan is wel wat anders dan hier. Tijdens de verwerking van taken krijgen de kinderen nauwelijks de kans om zelf te proberen en om fouten te maken. De juf grijpt direct in en doet het voor. Het product is belangrijk, de opdrachten worden direct beoordeeld met 1 tot 3 sterren. Wel is er veel interactie voor en na de verwerking. De scholen werken volgens strakke schema's van de overheid. Per semester zijn er vaste thema's met indicatoren. De leerkrachten  mogen de activiteiten bedenken. Ze hebben veel, handgeschreven, administratie in boeken. Deze boeken worden door de overheid bekeken.

Ik ga een aantal trainingen geven over lesopbouw, inrichten aantrekkelijke leeromgeving en pedagogisch klimaat. Er is veel samenhang tussen deze thema's, ja, daar hou ik van....  Het waren allemaal waardevolle bezoeken voor mij. Ik heb een beeld hoe het hier gaat.

Het kindertehuis Het leven in het kindertehuis is goed. Ik moet wel wennen aan het wonen in een groep. Gelukkig heb ik wel een eigen slaapkamer. Ik heb bewondering voor de mensen die hier werken, ze zijn altijd aan het werk. Ook de kinderen zijn altijd druk: in de tuin werken, vegen, helpen met koken, hun eigen was doen, het gebouw schoon houden, hout halen, huiswerk maken.... De kinderen vanaf een jaar of 10 hebben weinig tijd om te spelen.

Frengki  Op dit moment ben ik al een week op Bali. Frengki, een jongetje van 6 jaar, kreeg eind oktober zijn eerste aanval. In Kupang konden ze geen diagnose stellen. Een EEG op Bali wees uit dat hij epilepsie heeft. Hij heeft een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. Debby en ik wisselden de zorg voor hem af, we sliepen ook om de beurt in het ziekenhuis. Nu logeren we in een hotel, omdat Frengki twee keer per week, twee weken lang een injectie moet hebben.

Een spannende en moeilijke tijd. Hier speelt het cultuurverschil en het verschil in denken tussen de generaties. Bij de oudere mensen leeft de visie dat er in de familie zaken spelen die niet goed zijn en dat Frengki daarom gestraft wordt. We moeten vooral veel bidden, volgens hen. De jongeren en westerlingen vinden medisch onderzoek belangrijk. Ik vind dit verschil in inzicht al lastig, voor de mensen hier is het nog lastiger. De jongeren gaan eigenlijk tegen de gevestigde orde in. Gelukkig blijven ze wel met elkaar praten!

Tot zover mijn indrukken. Graag tot de volgende keer!  Linda