Gastenboek

Vanaf het begin van haar bestaan heeft YASAP vele buitenlandse gasten mogen verwelkomen. Met de eigen beschrijvingen van de mensen in het gastenboek van YASAP leest u hoe zij hun verblijf bij Yasap op Timor hebben ervaren.

De eerste kennismaking met YASAP was in 2004, toen ibu Mery is getrouwd. Met een groep van PERKI uit Zwolle waren we bij de bruiloft geweest. Zowel voor als na de bruiloft hebben we een bezoek gebracht aan YASAP.  Daarbij kwamen we onder de indruk van de grote inzet van alle medewerkers en bewoners. De kleuterschool was nog maar net gestart. Veel van de programma’s, die nu lopen, moesten toen nog worden ontwikkeld.

Het is goed om te zien hoe alles zich ten goede heeft ontwikkeld. En nog mooier is het om te zien dat ieder zo geïnspireerd is, dat men niet tevreden is met wat er is. Want er is nog zo veel te doen. Bestuur en staf zitten vol plannen. Wij donateurs zullen hen de ruimte moeten bieden om in dit spoor verder te gaan.

Jan Scholten, Zwolle

In 2001 hebben we vanuit Makassar een uitstapje gemaakt naar Timor, om kennis te maken met het eiland waar een groot aantal van onze studenten vandaan kwamen. Het was ook een goede gelegenheid om Noel Baki te bezoeken, de plaats waar onze collega Brecht woonde en werkte. Het werd een mooie reis voor ons vieren. Allereerst omdat Timor zo’n bijzonder eiland is met een prachtige natuur en een rijke cultuur, waar de toeristen (nog) niet en masse op afreizen. Maar ook omdat we door ons bezoek aan Brecht en Marsha veel insider’s information kregen en daardoor het verhaal áchter het verhaal ontdekten. Op de veranda, ’s middags om vijf uur, het mooiste uur van de dag, met een Bintang en uitzicht over de groentetuin met in de verte de bergen.

In de jaren na ons eerste bezoek (in 2003 heb ik Brecht nog een keer bezocht samen met een vriendin, Kirsten Olde Riekerink) heb ik vaak terug gedacht aan wat ik toen geleerd heb. Ik zag, meer nog dan in 2001, hoe belangrijk het is om kinderen zo vroeg mogelijk vertrouwd te maken met bepaalde basis waarden in het leven. Bijvoorbeeld dat je als kind volledig meetelt, dat je beter woorden dan klappen kunt gebruiken om iets voor elkaar gedaan te krijgen, dat vers eten van het eigen land goed voor je is, enz. Van Brecht leerde ik ook, toen ik van mijn studenten meer en meer verhalen te horen kreeg over huiselijk geweld, dat je niet moet beginnen met een blijf-van-mijn-lijf achtige groep of woning, maar dat je vrouwen beter samen kunt laten weven. Dan komen de verhalen vanzelf wel en de mannen raken er niet meteen nerveus van.

Het is lastig om duidelijk te maken hoe de situatie van vrouwen en kinderen in Indonesië is. Met klinische zinnetjes als ‘er is nog steeds ongelijkheid tussen vrouwen en mannen’ of ‘het onderwijsniveau is laag’ maak je mensen moeilijk warm. Het begint pas te leven, tenminste zo verging het mij, als je concrete verhalen hoort uit de eerste of tweede hand, niet één, niet twee, maar tientallen verhalen over de dagelijkse problemen waar vrouwen en kinderen mee te maken hebben. Als je dan vervolgens het voorrecht krijgt om kennis te maken met de kracht, het uithoudingsvermogen en de creativiteit van de Timorese vrouwen op het platteland, dan jeuken je handen om samen met hen aan de slag te gaan. Dat heeft Brecht gedaan en daar kan ik me alles bij voorstellen.

Corrie van der Ven