Nieuwsbrief  6, Linda – YASAP, april 2010

In mijn vorige nieuwsbrief kondigde ik het einde van het regenseizoen aan. Niets is minder waar. We hebben ook in april nog regelmatig buien. Minder hard dan in januari. Ze zorgen ervoor dat het mooi groen blijft. De luchtvochtigheid blijft hoog, hierdoor is het nog steeds bloedheet. Ik kan er gelukkig goed tegen. Het is belangrijk werktempo en looptempo aan te passen en dan nog zweet je de hele dag. In deze nieuwsbrief lees je weer over de verschillende programma’s van YASAP en mijn ervaringen. Veel leesplezier!

Gezondheidszorg

De ontwikkeling van dit programma ligt op het moment vrijwel stil. We hebben nog geen verpleegkundige kunnen vinden. Wel plukken we de vruchten van een programma dat we hadden over HIV/AIDS en geslachtsziekten. Het is een taboe hier, terwijl geslachtsziektes veel voorkomen. Mensen die een geslachtsziekte vermoeden, komen nu bij ons voor advies. Dat zien we als een blijk van vertrouwen. We begeleiden deze mensen naar de juiste gezondheidszorg.

Landbouw

De eerste rijst in Benu is geoogst! Zo’n 10 zakken beras, ruwe rijst. In de panti kunnen we hier ongeveer 50 dagen van eten. Verder is er veel groente geplant en ook al geoogst. Gedeeltelijk eten we deze groenten, gedeeltelijk verkopen we ze op de markt. Een aantal groenten kennen we ook in Nederland: komkommer, aubergine, boontjes, kouseband, pompoen en peper. Een aantal kennen we niet: kangkung, bayam, beide een soort spinazie en paria, een bittere, paprikavormige groente. Met het verbouwen van de groente testen we tegelijk de vruchtbaarheid van de grond. Dit doen we door de bedden op verschillende plaatsen te maken en door een deel van een gewas te bemesten en een deel niet. De resultaat en de opbrengst houden we bij, zodat we een volgende keer weten waar we het beste kunnen planten en of er mest nodig is. De tuinmannen zijn druk met onkruid wieden, water geven en werkzaamheden om de grond te ontginnen, zoals terrassen maken en de irrigatie verbeteren. Mijn rol is vooral monitoren van de voortgang.

Micro krediet

In maart hebben we ons eerste microkrediet verstrekt aan een vrouwengroep. Zij krijgen het krediet als groep, dit om samenwerking te stimuleren en het risico voor hen en voor ons te verkleinen. De vrouwen hebben varkens gekocht die ze gaan vetmesten en daarna verkopen. In maart was ik met een groepje van YASAP op studiereis naar Alor, een eiland in de buurt. Wij bezochten daar een goedlopende microkrediet organisatie, de Credit Union, zij werken wereldwijd. We hebben veel informatie gekregen. Ze werken daar in coöperaties en stimuleren mensen reserves op te bouwen voor pensioen, gezondheidszorg en scholing. We hebben ook mensen bezocht die lid zijn van een coöperatie en de Credit Union: een naaister, een apotheek, een kippenbedrijf, een wasserette. Het viel me op dat de mensen heel vriendelijk en tevreden zijn. Ik ben er daar achtergekomen dat goed werken met microkredieten een specialisme is.

Kleuterschool

Op de kleuterschool heb ik de laatste tijd geobserveerd en samen met de leerkrachten thema’s voorbereid. Het valt me op dat mensen hier heel bang zijn om fouten te maken en daardoor de veilige weg kiezen. Toch willen ze graag leren, dus gaat de ontwikkeling in heel kleine stapjes.

Thuis in Noelbaki

Het leven staat op dit moment in het teken van schoolexamens, wedstrijden en tuinwerk. Aan het eind van de basisschool en het voortgezet onderwijs krijgen de kinderen een landelijk examen. Hieraan vooraf zijn er try-outs. De examens gaan over gewone schoolvakken: rekenen, taal, algemene kennis en over vakken die in Nederland niet getoetst worden: godsdienst, zingen, dansen. Al maanden hebben de kinderen van de basisschool een verlengde schooldag om zich voor te bereiden op de examens. Daarnaast krijgen ze ook nog veel huiswerk mee. Dit bevestigt mijn vermoeden dat het onderwijs onvoldoende is, anders zouden extra lessen niet nodig zijn. De wedstrijden gaan van zingen en dansen tot puzzelen en kleuren. De wedstrijden gaan uit van de school of de kerk. Van te voren oefenen ze bloedig. Ik heb veel moeite met dit fenomeen. Het is zo prestatiegericht, de lol is soms ver te zoeken. Op dit moment hoor ik de kinderen van de kleuterschool het Indonesisch volkslied oefenen. Binnenkort is er een wedstrijd tussen kleuterscholen. Een kind dirigeert een koor van klasgenoten. Ook is er dan een kleurwedstrijd. De kinderen krijgen een paar minuten de tijd om een kleurplaat te kleuren volgens bepaalde regels. Deze kleurplaat hebben ze op school al tig keer “geoefend”. In de tuin zijn de kinderen vooral aan het onkruid wieden en planten van groente. Zo leren ze voor de toekomst.

Frengki

Frengki, ons 6 jarige jongentje met epilepsie,  en ik gaan eind april naar Bali voor controle en consultatie. Het gaat heel goed met hem, dus ik verwacht dat we na een paar dagen weer naar huis kunnen.

 

 Over mij   Rianne, de andere vrijwilliger, en ik gingen kort geleden uit eten met de volledige staf van YASAP. We organiseerden dit om hen te bedanken voor de gastvrijheid en de samenwerking. Rianne vertrekt binnenkort, na een verblijf van 11 maanden. De mensen vinden het best wel gek om uitgenodigd te worden om in een restaurant te gaan eten. Wij waren tot op het laatste moment benieuwd wie er allemaal mee zouden gaan, dat is namelijk altijd de vraag als je weg gaat. Uiteindelijk ging iedereen mee en we hebben het leuk gehad!

Er wordt mij wel eens gevraagd of het hier zo is als ik verwacht had. Voor zover ik me een voorstelling had gemaakt, is het anders. Volgens mij kun je je ook niet voorstellen hoe het is om in een andere cultuur, in een ander land te wonen. Je kunt het alleen maar ervaren door langere tijd tussen de mensen te leven. En dan is het ook nog eens heel moeilijk om daar woorden aan te geven. Ik doe een poging aan te geven wat allemaal van invloed is op mijn beleving: de gastvrijheid, de hitte, de manier van communiceren en omgaan met elkaar: heel beleefd, onderdanig, besluiteloos en indirecte communicatie, de rol van het geloof vermengd met de traditie, het leeftempo, omgaan met de tijd, de manier van werken, de armoede, de prestatiegerichtheid zoals de wedstrijden, de dankbaarheid, leven in het nu, de behulpzaamheid, het geduld, de leergierigheid. Dit alles maakt dat mijn leeftempo langzamer wordt, dat ik meer in het nu leef, dat ik nog blijer ben met wat ik heb èn dat ik de mensen soms wel eens door elkaar wil rammelen om wat verder te kijken dan dit moment. Het geloof hier blijf ik lastig vinden: zo zwaar en vanuit angst. Ik vind het een voorrecht dat ik dit allemaal mee mag maken.

Dit was het voor deze keer. Ik werk toe naar de finale. De komende tijd staat in het teken van de toekomst van YASAP. Samen met het bestuur van YASAP Nederland, die op bezoek komen, gaan we het daar over hebben. 11 juni brengt een vogel mij weer terug naar Nederland. Ik stuur jullie dan nog een laatste nieuwsbrief.

Tot de volgende keer, hartelijke groet, Linda