Nieuwsbrief  7, Linda – YASAP, juni 201

Na een reis van ruim 24 uur, streek op 12 juni de vogel neer op Schiphol en kon ik mijn geliefden weer in mijn armen sluiten. Ik ben terug in Nederland! In deze brief blik ik terug op 8 maanden Indonesië, 8 maanden werken bij en voor YASAP.

Het begin

In mijn eerste nieuwsbrief schreef ik: In de ruim 43 jaren die ik nu op de aardbol rondloop, heb ik veel kansen gekregen èn gegrepen om me te ontwikkelen. De opgedane kennis en vaardigheden dragen ertoe bij dat ik een maatschappelijke en economische positie heb gekregen, waardoor ik vrij zorgeloos in het leven kan staan. Ik ben me er zeer van bewust dat ik die kansen ook heb gekregen, omdat ik in een rijk land ben geboren. Van jongs afaan heb ik gezien dat niet iedereen dezelfde kansen krijgt. Ik heb altijd bewondering gehad voor mensen die in kansarmere gebieden gingen helpen. Nu is de tijd aangebroken dat ook ik wat wil terugdoen.

 

De terugblik

Ik heb wat teruggedaan en tegelijk ook weer veel gekregen. Door op Timor te zijn en door met de Timorezen samen te werken hebben zij van mij geleerd. Ik heb in een hun cultuur geleefd en veel geleerd van hun gewoontes en gebruiken. Ik zie deze periode als een verrijking van mijn leven. Waarschijnlijk besef ik pas over een tijdje wat die verrijking precies inhoudt en wat dat voor mijn toekomst betekent. Ik besef weer hoe rijk Nederland is: wat een winkels, wat een producten en wat veel goed doorvoede mensen. Ik hoop dat ik de eenvoud van het leven wat vast kan houden, zonder daar romantisch over te worden.

De meeste indruk

In de eerste plaats de ziekte van Frengki en dan met name het omgaan met het cultuurverschil. Eind april ben ik weer met hem naar de dokter op Bali geweest. De EEG-registratie gaf een veel rustiger beeld dan in november. De medicijnen werken goed. Nu is het belangrijk dat hij de medicijnen blijft slikken en in november weer naar de dokter gaat voor onderzoek. De laatste weken van mijn verblijf heb ik mijn controle afgebouwd en de verantwoordelijkheid overgedragen aan de YASAP-mensen in Kupang.

In de tweede plaats de enorme vertrouwensband met Stef, de manager. Stef die al stotterend en zwetend vertelt wat hij moeilijk vindt, wat hij goed vindt gaan en ook wat hij niet goed vindt gaan. Die openheid past helemaal niet in de cultuur. Of toen hij op mijn vraag wat ik nog kon leren, zomaar antwoordde: sabar, geduld. Een vreselijk westerse vraag, van iemand hoger in hiërarchie en dan toch zo’n antwoord. Ik ben er trots op dat ons vertrouwen in elkaar zo groot is geworden, dat hij dat allemaal durfde uit te spreken!

In de derde plaats de vriendschap met de kleine en grote mensen. Ik besefte dat steeds wel, maar tijdens mijn afscheid bleek dat uit woorden en persoonlijke cadeautjes. Frengki was de dagen voor mijn vertrek heel druk en aanhankelijk, op het moment van afscheid juist heel stil. Meri, een meisje van 7 jaar, moest heel erg huilen. Ze zei: ik huil tot ik doodga. Daarna: als je in Nederland komt, is Aart Jan vast dood. Met andere woorden: blijf hier maar! Zulke voorvallen raken me. Toch was het afscheid niet heel moeilijk. Ik verlangde ernaar om weer naar huis te gaan en de Timorezen hebben een plek in mijn hart gekregen, zodat ze altijd dichtbij zullen zijn.

 

Het resultaat

Op managementniveau dat de Yasappers inzien dat het belangrijk is om korte- èn langetermijnplannen te maken. Het inzicht is er; de praktische uitvoering vraagt tijd. Op de kleuterschool het belang van interactie met kinderen, samenwerken en plannen maken. In de laatste week maakte ik nog een prachtige leerervaring mee. Ik besprak het strategisch plan met de leerkrachten. Ze hadden zelf een mooie opzet gemaakt, op zich al een bijzonder initiatief. Ik las de doelen en zag dat alle doelen op de ontwikkeling van de leerkrachten gericht waren. Ik vroeg hen, voor wie is de school er eigenlijk? En ineens ging er een lampje branden: wij willen goed onderwijs voor de kinderen, dat is ons doel en daarvoor is het nodig dat de leerkrachten zich ontwikkelen. Heel mooi hoe ze ineens die andere invalshoek zagen!

Op organisatieniveau heb ik vastgesteld dat YASAP te groot is geworden. De Timorezen kunnen de programma’s niet allemaal tegelijk managen. Daarom heb geadviseerd terug te gaan naar de basis: tehuis, kleuterschool en vrouwengroep. En heel belangrijk: laat de inhoud van de programma’s vooral door de YASAP-Kupangmensen maken. Deze lijn is nodig voor een gezond en succesvol vervolg.

In nauw overleg gaan YASAP-Kupang en YASAP-Nederland keuzes maken. Daar is durf voor nodig, want groeien is gemakkelijker uit te leggen dan krimpen. Op de YASAP-site en in de YASAP-nieuws-brieven zal daar in de toekomst vast informatie over komen.

 

Tot slot

Dit was mijn laatste nieuwsbrief. Ik ga de draad in Nederland weer oppakken: eerst thuiskomen en dan toekomstplannen maken. YASAP zal daar vast een plek in innemen. Het hoe en wat wordt vanzelf duidelijk. Ik houd, op zijn verzoek, in ieder geval nauw contact met Stef over de gang van zaken bij YASAP Kupang.  Dankjulliewel voor jullie warme belangstelling en enorme steun in het afgelopen jaar. Ik voelde me gedragen en dat heeft me heel goed gedaan!

Hartelijke groet en tot ziens!  Linda

 

Afscheid van de kleine en grote mensen